grond

mannelijk (de)/ɣrɔnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

geologie (geologie) een bepaald stuk van het aardoppervlak
De projectontwikkelaar heeft die grond gekocht om huizen op te bouwen.
De enige vlakke grond was de trail zelf dus ik hoopte dat er geen vroege hiker over me heen zou vallen in de ochtend. Maar dat gebeurde wel.
geologie, plantkunde (geologie), (plantkunde) de stof van het aardoppervlak waarop planten en bomen groeien
De jongen zat de hele dag met zijn handen in de grond.
geologie (geologie) het aardoppervlak in algemene zin
Na een lange vliegreis stonden we eindelijk weer op de grond.
geologie (geologie) zeebodem
Het schip was aan de grond gelopen.
figuurlijk (figuurlijk) de reden of basis van gedrag, houding, standpunt of motief
Op welke grond heb je dat gedaan?
figuurlijk, psychologie (figuurlijk) (psychologie) het diepste wezen van iets of iemand
In de grond is hij niet slecht.
Ik geloof in de grond van mijn hart dat er ergens iets is.

* In de betekenis van ‘bodem’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1220

Aan de grond houden — niet laten vliegen
Aan de grond zitten — (Bijna) helemaal niets meer hebben; uitgeput zijn
Als paddenstoelen uit de grond schieten — Overal snel uit het niets tevoorschijn komen
Door de grond [kunnen] zakken — Zich plotseling erg beschaamd of vernederd voelen
Geen grond hebben — Geen basis hebben, op niets gestoeld zijn
Geen voet aan de grond krijgen — Geen houvast kunnen krijgen, ergens geen vat op krijgen
Met beide benen op de grond staan — Realistisch zijn
Met de grond gelijk maken — Geheel afbreken, slopen

Engelsground, terrain, tereno