fluiten

/ˈflœytə(n)/

Betekenis

werkwoord

muziek (muziek) een fluit bespelen
De man kon erg goed fluiten en bracht het publiek in vervoering.
met de lippen een geluid dat lijkt op dat van een fluit (als onder [1]) voortbrengen
Mijn collega liep de hele tijd te fluiten, zo vrolijk was hij.
Pogue floot een oude countryhit en Goldie verslond drie pannen pasta en praatte met volle mond aan één stuk door.
met een fluit een signaal geven
De agent moest fluiten om het verkeer tot stoppen te dwingen.
sport (sport) (bij een sportwedstrijd) als scheidsrechter optreden
Moet jij zaterdag nog fluiten?
dierengeluid (dierengeluid) een geluid voortbrengen zoals zekere zangvogels
In de boom floot een putter als of het een lieve lust was.

*afgeleid van fluit

Ergens naar kunnen fluiten — Gezegd als iets van waarde onbereikbaar is (geworden)

Engelsflute, whistle

Franssiffler

Duitspfeifen

Spaanschiflar, silbar, pitar

Italiaansfishiare

Russischсвистеть

Poolsgrać, gwizdać