bluf

mannelijk (de)/blʏf/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

poging iemand in de waan te brengen dat men iets achter de hand heeft; uiting bedoeld om het te doen overkomen alsof men tot meer in staat is of sterker staat dan het geval is
Het is allemaal bluf.

Etymologie

*hier komt de etymologie van het woord-->

Vertalingen

Engelsbluff

Fransbluff

DuitsBluff

Spaansfarol, bluf, bluff

Italiaansbluff

Portugeesblefe

Russischблеф

Zweedsbluff

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek