bewijsvoering

vrouwelijk (de)/bə'wɛɪsfurɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

redenering waarmee men een bewijs tracht te leveren, argumentatie
juridisch (juridisch) de handeling van het bewijzen
Opeens blijkt de bewijsvoering te magertjes of trekt de eiser zijn klacht in.
Daarom 'zag hij ervan af om te polemiseren tegen de opvattingen over zedenkwesties van advocaat Olofsson, hoe interessant ze ook waren', met als toevoeging dat zo'n discussie de zaak niet vooruit zou helpen, en stelde voor dat ze in plaats daarvan verder zouden gaan naar de bewijsvoering.