redeneertrant

mannelijk (de)

Betekenis

zelfstandig naamwoord

manier van het houden van een samenhangend betoog; manier van argumenteren
Een 'allerzwakste redeneertrant, vond hij.
Hoewel Aristoteles het bestaan van een seculiere god had bewezen, namen christenen als Thomas van Aquino diens redeneertrant maar al te graag over om het bestaan van hun eigen god te bewijzen.

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek