paander

mannelijk (de)/ˈpandər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

tenen korf of mand
Aan de voeten heeft ze klompen en onder de arm een metalen paander of boodschappenkorf.
(Drenthe) iemand die een openbare verkoping leidt
Het wild werd na de oudejaarsdrijfjacht bij opbod verkocht door paander Jans Schepers.

Etymologie

*[2]: iemand die iets in pand heeft.

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek