oorlog

mannelijk (de)/ˈorlɔx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

militair, politiek (militair) (politiek) een gewapende strijd tussen twee of meer bevolkingsgroepen en/of tussen twee of meer landen of “de voortzetting van de politiek met andere middelen” (Clausewitz)
Een oorlog is altijd voor niets, terwijl de strijdende partijen denken dat het over alles gaat.
In de vorige eeuw waren er twee wereldoorlogen. Een oorlog heet een wereldoorlog als er heel veel landen aan meedoen. Aan de Eerste Wereldoorlog deed Nederland niet mee. Maar aan de Tweede Wereldoorlog wel.
Volgens de overlevering vluchtten meisjes uit Plancher-Les-Mines gedurende de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) de bossen in om te ontkomen aan bloeddorstige huurlingen in dienst van de Zweedse bezetter.

*afgeleid van 'log' (afl. van leggen)

Langlopend en hevig conflict tussen twee naties, waarbij het echter niet tot een gewapende strijd ("warme oorlog") komt
Op voet van oorlog zijn/leven — erge ruzie hebben

Engelswar

Fransguerre

DuitsKrieg

Spaansguerra

Italiaansguerra

Portugeesguerra

Russischвойна

Chinees战争

Japans戦争

Koreaans전쟁

Arabischحرب

Turkssavaş

Poolswojna

Zweedskrig

Deenskrig