Hellehond

mannelijk (de)/ˈhɛləˌhɔnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

mythologie, folklore (mythologie) (folklore) mythisch wezen dat de toegang tot de onderwereld bewaakt en onheil brengt
Het verschijnen van de hellehond was een slecht voorteken. Nu is de hellehond het symbool van De Lutte en zijn er jaarlijks de hellehondsdagen.
figuurlijk (figuurlijk) bijtgrage, agressieve hond
Maar knallen hoort erbij, toen en nu. Al heb ik geen enkel begrip voor idioten die vuurwerk gooien naar mensen of dieren. Dan mag een geschrokken Bello zich ontpoppen tot een hellehond die de dader in zijn eigen sterretje bijt.

*(erfwoord) via Middelnederlands "hellehont" van Oudnederlands "hellahunt", op te vatten als