dyslecticus

mannelijk (de)/dɪsˈlɛktiˌkʏs/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. iemand die woordblindheid of dyslexie heeft
    De bekende meubelontwerper is een dyslecticus.

Etymologie

*afleiding van dyslexie

Verwante woorden

dyslecticidyslectischdyslectischedyslexiedyslexiezorg
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek