decadent

mannelijk (de)/ˌdekaˈdɛnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

kunst (kunst) kunstenaar wiens werk verschijnselen van een tijdperk van verval vertoont
ontaard, verworden, in verval
De decadente burgers gooiden de restjes van de maaltijd naar de hongerige mensen.
zeer verfijnd, maar innerlijk krachteloos
Het is een overtuiging waarin empathie als zwakte wordt gezien, democratie als decadent, en vooruitgang draait om technologische versnelling — zonder rem of moreel kompas. [https://www.nrc.nl/nieuws/2025/04/22/de-elf-geboden-van-radicaal-rechts-a4890769 www.nrc.nl (22 apr 2025)]
duur maar smakeloos

*van "décadent" ‘in verval’, in de betekenis van ‘ontaard’ aangetroffen vanaf 1929

Engelsdecadent

Spaansdecadente