buisklokken

/ˈbœysklɔkə(n)/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

muziekinstrument (muziekinstrument) een samenstel van gestemde langwerpige holle cilinders die met een mallet worden aangeslagen
De buisklokken worden in het orkest toegepast om een klokkenspel/carillon te imiteren.

*"buisklok" met de uitgang -en

Engelstubular bells, chimes

Franscarillon tubulaire

DuitsRöhrenglocken