blaffen

/ˈblɑfə(n)/

Betekenis

werkwoord

inerg, dierengeluid (inerg) (dierengeluid) geluid maken dat kenmerkend is voor een hond
Die hond blaft al de hele dag.
inerg, figuurlijk, informeel (inerg), (figuurlijk), (informeel) redeloos praten of schreeuwen
Wat sta je te blaffen?

* In de betekenis van ‘het natuurlijke (en vaak zeer irritante) geluid dat honden maken’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1350

Blaffende honden bijten niet — Gezegd van mensen die flink tekeergaan maar niet zo gauw kwaad doen

Engelsbark

Fransaboyer

Duitsbellen

Spaansladrar

Italiaansabbaiare

Deensgø