Klooster

onzijdig (het)/klostər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

bouwkunde, religie (bouwkunde), (religie) een gebouw waarin een kloostergemeenschap gevestigd is
Monniken leven vaak in een klooster.
Hij had de foto van ons klooster speciaal voor mij ingelijst.
Bij de vijftiende-eeuwse kerk had vroeger een klooster gestaan.
religie, metonymisch (religie), (metonymisch) een kloostergemeenschap als zodanig
Hij was van plan om een klooster te gaan stichten.
Soms antedateerde hij zijn geboortedatum, om aan te geven dat zijn vader eigenlijk nog geen priester was bij zijn geboorte, dan weer wilde hij suggereren dat hij heel jong was toen hij de beslissing nam het klooster in te gaan en de geloften af te leggen.
De tweede werd geboren in de zesde eeuw. Eigenlijk was hij een zeer eenvoudige monnik, die later abt werd van het klooster in Myra. Een bijzonder vrome man, die door zijn gebed de mensen kon genezen. Hij overleed op 10 december van het jaar 564.

*Komt van het Latijnse woord claustrum (afgesloten plaats), dat weer van claudere (afsluiten) komt.

Engelsmonastery, convent, monastery

Franscouvent, monastère, couvent

DuitsKloster, Kloster

Spaansconvento, monasterio, convento

Deenskloster