wrijving

vrouwelijk (de)/ˈvrɛivɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

is in de natuurkunde het verschijnsel waarbij een weerstandskracht kan ontstaan wanneer twee oppervlakken langs elkaar schuiven, terwijl ze tegen elkaar aan gedrukt worden.
Door wrijving ontstaat warmte
Door het zweet en constante wrijving werd mijn huid tussen mijn dijen en billen bij elke stap opengeschuurd.
een klein meningsverschil
Ook in het beste huwelijk komen wrijvingen voor die warmte veroorzaken.

* van wrijven

Engelsfriction

Fransfrottement

Spaansfricción, rozamiento