wip

/wɪp/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

(f)/(m) een speeltuig bestaande uit een balk die in het midden op een verhoogde steun rust
De kinderen vermaakten zich op de wip en de schommel van de speeltuin.
(m) het wippen
Na een enkele wip met zijn staart vloog de vogel op.

* Verkorting van "wipgalg", oorspronkelijk een martelinstrument. In de betekenis van ‘wipplank’ voor het eerst aangetroffen in 1813.

op de wip zitten — ongedurig zijn, zijn ongeduld of onrust nauwelijks kunnen bedwingen

Engelsseesaw

Franstapecul, tape-cul

DuitsWippe

Spaansbalancín, subibaja

Turkstahterevalli

Zweedsgungbräde

Deensvippe