wetgever

mannelijk (de)

Betekenis

zelfstandig naamwoord

juridisch (juridisch) wetgevende macht (in Nederland de combinatie van regering en beide kamers van de Staten-Generaal)
In zijn dialoog tussen de Scythische Anacharsis en de Atheense wetgever Solon (beiden actief in de zesde eeuw v.
Hoewel er de laatste tijd veel over de rechtsvormende taak van de rechter te doen is, geldt het primaat van de wetgever als ongeschreven principe.
Ten eerste is het zo dat in een rechtsstaat de democratisch gelegitimeerde wetgever degene is die de regels vaststelt, en niet de rechter.

* van wetgeven