wegenbouwkunde

vrouwelijk (de)/ˈweɣə(n)bɑuˌkʏndə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. wetenschap die zich richt op ontwerp en beheer van constructies waarover voetgangers en rijdend verkeer zich kunnen verplaatsen
    De Romeinse weg, die rond 20 vóór chr. {{sic!

Verwante woorden

wegebbenwegebbendwegebbendewegebdewegebdenwegebtWegedoornwegedoornswegedorenwegedorenswegelwegeling
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek