wanbetaler

mannelijk (de)/ˈwɑmbəˌtalər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. persoon of organisatie die rekeningen niet of slecht betaalt
    De gemeente Rotterdam ging in 2010 willens en wetens in zee met een notoire wanbetaler bij de verhuur van het pand van voormalig poppodium Waterfront. De grootscheepse fraude die volgde, en die de gemeente miljoenen heeft gekost, had voorkomen kunnen worden. Dat blijkt uit een rapport in bezit van NRC. NRC L. Mascini & E. Jorritsma 7 maart 2017

Etymologie

* van wanbetalen ; op te vatten als

Verwante woorden

wanbedrijfwanbedrijvenwanbegripwanbegrippenwanbeheerwanbeleidwanbesefwanbestuurwanbetalendwanbetalendewanbetalerswanbetaling
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek