umlaut

mannelijk (de)/ˈumlɑut/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) een trema dat in onder andere het Duits gebruikt wordt om aan te geven dat een klinker om grammaticale redenen een andere klank gekregen heeft
Je was een paar umlautjes vergeten in je Duitse proefwerk.
taalkunde (taalkunde) een vorm van klinkerharmonie waarbij een klinker in de ene lettergreep veranderd wordt door een klinker in de volgende
Door toevoeging van het achtervoegsel -ti aan „lang” is in het Nederlands het woord „lengte” ontstaan, omdat de i-klinker van -ti een umlaut van de a-klinker teweeggebracht heeft.

* Leenwoord uit Duits Umlaut, gevormd door Friedrich Gottlieb Klopstock (1724-1803) uit um ‘om, anders’ en Laut ‘klank, geluid’.

Engelsumlaut, diaresis, umlaut

Franstréma, métaphonie

DuitsUmlaut, Umlaut

Spaansdiéresis, metafonía

Italiaansdieresi, metafonesi

Portugeestrema, metafonia