tafel

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈtafəl/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

meubel (meubel) een meestal rechthoekig, soms rond meubelstuk met poten, bedoeld om dingen op te zetten of te leggen
Zullen we de tafel buiten zetten? Dan kunnen we vanavond buiten eten.
Vader, moeder en de kinderen zitten rond de tafel om een spelletje te spelen
register[1], lijst[1], tabel
Oorspronkelijke aanwijzende tafel der grondeigenaren en der ongebouwde en gebouwde vaste eigendommen, benevens van derzelver inhouds-grootte, klassering en belastbaar inkomen, volgens het kadaster (Documenttitel in diverse Nederlandse archieven)
wiskunde (wiskunde) rekenreeks
In de lagere school leert men de tafels van vermenigvuldiging
techniek (techniek) plat stuk materiaal, plaat[1], paneel, vlak
De objecttafel is het deel van de microscoop waar het preparaat op gelegd wordt. (In deze betekenis anno 2012 nog gangbaar)
Een tafelberg is een berg met een vlakke top
Toen hieuw hij twee stenen tafelen, gelijk de eerste (Exodus 34:4)
verouderd (verouderd), schilderij, in deze betekenis afgeleid van plank, plaat. Vgl. tafereel

* van Latijn "tabula", in de betekenis van ‘meubelstuk’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 901

Aan de groene tafel zitten — In het bestuur zitten
Aan tafel gaan — De maaltijd beginnen
als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel — Als de leiding afwezig is, wordt er al gauw onwenselijk gedrag vertoond
De mogelijkheid/optie ligt op tafel. — De mogelijkheid of optie is er
De tafel eer aandoen — Zich te goed aan eten
Iets van tafel vegen — Een gespreksonderwerp afkappen/een voorstel geen doorgang laten vinden
Ter tafel brengen — een gespreksonderwerp beginnen
Zijn benen ( of voeten) onder een andermans tafel (moeten) steken — iemand anders voor je levensonderhoud laten betalen

Engelstable, table, tabulation

Franstable

DuitsTisch

Spaansmesa, tabla

Italiaanstavola, tavolo

Portugeesmesa

Russischстол

Chinees桌子

Japansテーブル

Koreaans탁자

Arabischمنضدة

Turksmasa

Poolsstół

Zweedsbord

Deensbord