snauw
mannelijk (de)
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- een snauwende uitroep
zelfstandig naamwoord
- (scheepvaart) lang en tegelijk laag type (zeil)schip met een scherpe boeg
Etymologie
*[B] Vermoedelijk van snau, "snavel". In de betekenis van ‘type schip’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1670
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek