secundus

mannelijk (de)/seˈkʏndʏs/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. tweede persoon in een rangschikking
    "Hij haalde zijn diploma met een gemiddelde van 7,89", zegt Rychlo. "Daarmee was hij de secundus.""En de primus?" vraag ik, die om een of andere reden niet wil dat hij alles weet."Had 7,90."
  2. iemand die als plaatsvervanger of opvolger is aangewezen
    De synode besloot gisteren dat uit elk particulier ressort twee primi-deputaten en één secundus worden benoemd.

Etymologie

*van Latijn "secundus"

Verwante woorden

seculairseculairesecularisatiesecularisatieprocessecularisatiessecularisatiënseculariseerdeseculariseerdenseculariseertseculariserenseculariserendsecularisering
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek