Ruiter

mannelijk (de)/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

persoon (persoon) de berijder van een rijdier, meestal een paard
De ruiter ging er in galop vandoor.
iets wat ergens op zit en er boven uit steekt
Je stelt de tabulator op deze schrijfmachine in door een ruitertje te plaatsen.
De ruitertjes op de hangmappen geven overzicht.
bouwkunde (bouwkunde) een verticale plank op een nokgording ter ondersteuning van de nokvorsten
De ruiter werd door de timmerman op de nokgording aangebracht.
een rek waarop onder meer bonen worden gedroogd
Waar in Zeeland worden bonen nu nog op ruiters gezet om te drogen?

* van ruiten (roven, plunderen)

Engelshorseman, horsewoman, rider

Franscavalier, cavalière, cavalier

DuitsReiter, Reiter, Firstbohle

Spaanscaballero, jinete, caballete

Italiaanscavaliere, cavalcatore, cavalierino

Zweedsryttare, ryttare