ruggengraat

mannelijk (de)/ˈrʏɣə(n)ˌɣrat/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. anatomie (anatomie) zuil gevormd door de wervels gelegen in de rug, die de enige steun van het hoofd en de romp uitmaakt en waarin het ruggenmerg zit

Etymologie

* In de betekenis van ‘wervelkolom’ voor het eerst aangetroffen in 1573

Synoniemen

wervelkolom

Uitdrukkingen

  • Iemand met ruggengraat.
  • :Iemand die kan standhouden.
  • Een ruggengraat vol slagroom hebben.
  • :Iemand die geen stand kan houden; iemand die zwicht onder druk van anderen.

Vertalingen

Engelsspinal column
Fransépine dorsale, colonne vertébrale
DuitsRückgrat, Wirbelsäule
Spaansespina, columna vertebral, espinazo
Italiaansspina dorsale, colonna vertebrale
Japans脊椎
Turksbelkemiği, omurga
Poolskręgosłup
Zweedsryggrad
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek