rinkel

mannelijk (de)/ˈrɪŋkəl/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. plaatje van blik, koper of ijzer waarmee men geluid kan maken; ook wel gebruikt voor een ringvormige deurklopper

Etymologie

*: "rinkelen" zonder de uitgang -en

Verwante woorden

RinkRinkerinkelaarrinkelaarsrinkelbelrinkelbellenrinkelbelletjesrinkelbomrinkelbommenrinkelderinkeldenrinkelen
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek