regulier

mannelijk (de)/ˌreɣyˈlir/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. religie (religie) ordesgeestelijke, kloosterling
  2. geregeld, regelmatig
  3. religie (religie) volgens een bepaalde kloosterregel levend, tot een specifiek religieuze orde behorend
    Een reguliere kanunnik.

Etymologie

* Van régulier. In de betekenis van ‘geregeld’ voor het eerst aangetroffen in 1669

Antoniemen

singulier

Vertalingen

Fransrégulier
Spaansregular
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek