paladijn

mannelijk (de)/palaˈdɛin/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een slaafse aanhanger
geschiedenis (geschiedenis) een ridder of hofdienaar
geschiedenis, religie (geschiedenis), (religie) de hoogste ambtenaar in dienst van de paus in de Middeleeuwen

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘ridderlijke beschermer, aanhanger’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1869

Engelspaladin, paladin

Franspaladin

DuitsPaladin, Paladin

Russischпаладин, паладин