locatief

mannelijk (de)/loka'tif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) de zevende naamval die een betrekking van plaats aanduidt
In die zin dient een locatief gebruikt te worden.

Etymologie

*afgeleid van locatie

Vertalingen

Engelslocative case

Poolsmiejscownik

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek