kust

mannelijk/vrouwelijk (de)/'kɵst/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

geologie (geologie) de waterkant langs de zee
We maakten een wandeling langs de kust.
Zijn geschilderde kust lijkt totaal niet op een Nederlands zeezicht - geen donkerbruin of leigrijs water, geen zandbank vol stenen.
Vijftien kilometer uit de kust.
de omgeving als zodanig
Blijkbaar werkte mijn actie wel, dus ik schopte nogmaals wat zand waardoor de ratelslang sierlijk de struiken ingleed. Ik wachtte een paar minuten tot de kust echt veilig was.
een keuze

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘grens tussen land en zee’ voor het eerst aangetroffen in 1436

De kust is veilig — Er is geen gevaar (m.n. als men iets verbodens wil doen)
Er zijn kapers op de kust — Er zijn meer mensen die tegelijk belangstelling hebben voor hetzelfde
Te kust en te keur — Er is meer dan voldoende keuze

Engelscoast, seaside, shore

Franscôte

DuitsKüste

Spaanscosta

Italiaanscosta

Portugeescosta

Russischберег

Poolswybrzeże

Zweedskust

Deenskyst