kras

mannelijk/vrouwelijk (de)/krɑs/

Betekenis

tussenwerpsel

weergave van een schrapend geluid als van een scherpe punt of rand over een hard oppervlak
Kras. Kras. Kras. Gaan de ijzers op het ijs.
weergave van het geluid dat kraaien en raven maken
In zijn eigen taaltje begon Reintje een gesprek met de raaf. (…) ‘Kras, kras,’ klonk 't nu harder dan ooit, ‘kras, kras!’ Bedroefd zat 't arme dier voor zich uit te kijken.

zelfstandig naamwoord

schrapend geluid, als van een scherpe punt of rand over een hard oppervlak of als dat van een kraai of raaf
De kraai hoog in de berkenboom liet een luide kras horen.
snelle, krachtige beweging van een scherpe punt of rand over een hard oppervlak
Op de tafel liggen een pen en een gedoofd kaarsje, en de brief waarop Sneeuwwitje blijkbaar haar moeder heeft getekend, schematisch, een harig kopje en een lijfje met twee tietjes, en er een kras heeft doorgezet.
langgerekte oppervlaktebeschadiging veroorzaakt door het bewegen van een scherpe punt of rand over een hard oppervlak
Leg iets onder je schrijfwerk, anders krijg je krassen op tafel!

werkwoord

nog sterk voor zijn jaren
Hij is een krasse ouwe baas.
opzienbarend, meest in een onaangename zin van dat woord
Dit is een krasse tegenstelling.
(Suriname) fel of agressief
seksualiteit (Suriname) (seksualiteit) geil en potent

zelfstandig naamwoord

**: van "crasse"

Engelsscratch, feisty, crass

DuitsKratzer, Schramme