interpunctie

vrouwelijk (de)/'ɪntɛrpɵŋktsi/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

de plaatsing van leestekens in een zin
De interpunctie in deze zin, bestaande uit twee komma's en een punt, geeft pauzes en einde van de zin aan.
de leestekens zelf
Na het tiende woord in deze zin staat een puntkomma; deze behoort tot de interpunctie van deze zin.

Etymologie

*Afkomstig van het Latijnse interpunctio

Vertalingen

Engelsinterpunction, punctuation

Spaanspuntuación

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek