inculturatie

vrouwelijk (de)/ˌɪŋkʏltyˈra(t)si/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. religie, geschiedenis (religie), (geschiedenis) het proces waarbij elementen uit een bepaalde religie of cultuur geïntegreerd worden in een andere cultuur; meestal gebruikt in rooms-katholieke context
    Reeds in de eerste contacten met de Grieks-Romeinse cultuur vormde inculturatie een belangrijk hulpmiddel bij de kerstening.
    De aandacht ging deze voorlaatste dag van de Missiologische Week van Leuven inderdaad weer spontaan naar Afrika, ofschoon er ook twee inleidingen over de inculturatie in Zuid-Amerika op het programma stonden.

Etymologie

*van "inculturation" of Latijn "inculturatio"[http://sdl.sdb.org/greenstone/collect/english/index/assoc/HASHd512.dir/doc.doc The Challenge of Inculturating the Salesian Charism in East Asia and Oceania (2003) op website: http://sdl.sdb.org]; geraadpleegd 2015-7-29; op te vatten als samenstellende afleiding van in (bijwoord), cultuur (zelfstandig naamwoord) .

Vertalingen

Engelsinculturation
Fransinculturation
DuitsInkulturation
Poolsinkulturacja

Verwante woorden

incubatieincubatieperiodeincubatieperiodenincubatietijdincubatietijdenincubatorincubatorsincuberenincunabelincunabelen
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek