Heuvel

mannelijk (de)/ˈhøvəl/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

geologie (geologie) verhoging in het landschap die wat lager is dan een "berg" (tot ± 500 m)
Rome is oorspronkelijk gebouwd op zeven heuvels: Palatijn, Aventijn, Capitool, Quirinaal, Viminaal, Esquilijn en Coelius.
Het pad slingerde langs rotsige heuvels en uitgestrekte valleien.
Toen hij de kamer uit was, snelde ze naar het raam om hem na te kijken, terwijl hij de heuvel af liep naar het roestige hek.
anatomie, seksualiteit (anatomie), (seksualiteit) "vagina", veelal in sensuele zin en/of als verkleinwoord

*(erfwoord), via Middelnederlands "heuvel" en "hovel" van , in de betekenis van ‘verheffing van aardbodem’ aangetroffen vanaf 901

Het gras aan de andere kant van de heuvel is altijd groener — men denkt dat anderen geen problemen hebben

Engelshill

Franscolline

DuitsHügel

Spaanscolina

Italiaanscollina

Portugeescolinas

Russischхолм

Poolswzgórze

Zweedskulle, höjd

Deensbakke