geur

mannelijk (de)/ɣør/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

biologie (biologie) gewaarwording met de neus van de aanwezigheid van een gasvormige uitwaseming
Hij kwam op de geur af en vroeg onschuldig: "Is er koffie?".
Geur is kennelijk een belangrijk overlevingszintuig en ik kon van verre al onderscheiden van welke dieren de uitwerpselen waren die ergens lagen. Dagjesmensen die ik soms tegenkwam op de trail, kon ik al van verre ruiken door hun scherpe deodorant, shampoo en parfumluchtjes. Ook al moet ik toegeven dat ik waarschijnlijk zelf ook een redelijk scherpe geurvlag uitzette.
Hij hield van de geur van groene zeep.

* In de betekenis van ‘wat men ruikt’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1265

Er is geen geur of heerlijkheid aan — Het heeft geen smaak; (bij uitbreiding) er valt niets aan te beleven
Geur maken — opscheppen [2], overdrijven, pochen
In geuren en kleuren vertellen — Iets heel gedetailleerd en/of met veel enthousiasme vertellen of uitleggen

Engelssmell, scent, odour

Fransodeur

DuitsGeruch

Spaansolor

Russischзапах

Turkskoku

Poolszapach

Zweedsdoft