fraude

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈfrɑudə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. juridisch (juridisch) bedrog of gesjoemel door valsheid in geschrifte
    Britse bank kreeg boete van Britse en Amerikaanse toezichthouders voor fraude met Libor-rente
    Nu zegt de staatssecretaris dat eerst moet worden onderzocht of het terecht is dat sommigen zijn verdacht van fraude met toeslagen. "In afwachting hiervan heb ik toegezegd de pauzeknop te hanteren", staat in de Kamerbrief. De Tweede Kamer had hier al op aangedrongen bij de staatssecretaris.

Etymologie

*via Middelnederlands """ van """, in de betekenis van ‘bedrog’ aangetroffen vanaf 1294

Vertalingen

Engelsfraud
Fransfraude
DuitsBetrug
Spaansfraude, estafa
Italiaanstruffa
Portugeesfraude
RussischМошенничество
Chinees詐騙
Japans詐欺
Koreaans사기 (법률)
Arabischغش
Turksdolandırıcılık
Poolsoszustwo
Zweedsbedrägeri
Deensbedrageri

Verwante woorden

fraudeaanpakfraudeaffairefraudebedragfraudebedragenfraudebeleidfraudebestendigfraudebestendigefraudebestendigheidfraudebestrijdersfraudebestrijdingfraudebureaufraudecommissie
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek