duif

mannelijk/vrouwelijk (de)/dœyf/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

duifachtigen (duifachtigen) benaming voor vogels uit de familie die een koerend geluid maken
Roekeloos zijn ze, die stadsduiven. Ze scharrelen op het fietspad, alsof het asfalt een weitje is. De duif kijkt niet op, hij kijkt niet om. Pas als je voorwiel zo dichtbij is dat je aan bebloede spaken begint te denken, fladdert hij ineens op.Hester van Santen 30 september 2016 NRC

*(erfwoord) via Middelnederlands "duve" van Oudnederlands "duva", in de betekenis van ‘duifachtige’ aangetroffen vanaf 901

De gebraden duiven vliegen niemand in de mond — iemand die luxe wil zal er voor moeten werken
Onder iemands duiven schieten — klanten bij een ander overhalen om klant te worden bij jou

Engelsdove, pigeon

Franspigeon

DuitsTaube

Spaanspaloma

Italiaanspiccione

Portugeespombo

Russischголубь

Japans鳩

Turksgüvercin

Poolsgołąb

Zweedsduva

Deensdue