directief

onzijdig (het)/ˌdirɛkˈtif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (m) (taalkunde) een naamval die de richting waarin de handeling voert weergeeft
Het Baskisch kent een directief.
(n) een dwingende opdracht gewoonlijk van een overheid, richtlijn

Etymologie

*afgeleid van directie

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek