deur

mannelijk/vrouwelijk (de)/dør/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

bouwkunde (bouwkunde) een afsluiting van een toegang tot een ruimte, gemaakt van hout, metaal of kunststof
De deur werd met een koevoet uit zijn sponningen gelicht.
Terwijl ik goedkeurend met mijn vinger langs de vergulde lambrisering streek, de dikte voelde van de stof van de zware, oker overgordijnen en de stoel wegschoof om de openslaande te openen naar het terras, dat uitzicht bood op de rozentuin, of wat daarvan over was, en de vijver met de defecte fontein, bedacht ik dat ik nog tijd genoeg zou hebben om deze kamer en detail te beschrijven.
een afsluiting van een toegang tot een kast
Ze opende het deurtje en haalde er een klein potje uit.

:: dvara (द्वार)

Achter gesloten deuren — Niet in het openbaar
Dat doet de deur dicht. — Dat is niet meer acceptabel, hiermee is een grens bereikt/overschreden
Dat is niet naast de deur — Dat is erg ver weg
De deur [achter zich] dichttrekken — Weggaan
De deur op een kier zetten — Verklaren dat iets misschien wel zou kunnen
De deur platlopen — Ergens (te) vaak op bezoek komen
Een open deur intrappen — Iets dat toch al overduidelijk of vanzelfsprekend is nog eens expliciet benoemen
Een stok achter de deur houden — Iets als dreigement gebruiken

Engelsdoor

Fransporte

DuitsTür

Spaanspuerta

Italiaansporta, portiera, sportello

Portugeesporta

Russischдверь

Chinees門, 门

Japans戸, と, 扉

Poolsdrzwi

Zweedsdörr