daarachter

Daarachter woont een aardige meneer.

Met mijn handen op 'vincit' en 'omnia' duwde ik de deuren open en betrad een ruimte die rook naar oud leer en boenwas, met rechts een lange ontvangstbalie, met daarachter een muur vol postvakjes met de ochtendpost er al in.

Maar ze bleef erop terugkomen en spoorde me aan om meer in het heden te leven. Natuurlijk had dit ook met ons leeftijdsverschil te maken, maar ik had geen zin meer om me daarachter te verschuilen.