conductiviteit
vrouwelijk (de)/kɔndʏktivi'tɛɪt/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (elektrotechniek) eigenschap van een materiaal die gelijk is aan het omgekeerde van zijn elektrische weerstand uitgedrukt in de eenheid siemens (S)
Etymologie
* , afgeleid van conductief
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek