concessief

mannelijk (de)/kɔnˈsɛsif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. taalkunde (taalkunde) voegwoord waarmee een toegeving wordt uitgedrukt
  2. taalkunde (taalkunde) een toegeving uitdrukkend

Etymologie

*afgeleid van concessie ()

Verwante woorden

concaafconcatenerenconcaveconcelebrantconcelebrantenconcelebratieconcelebratiesconcelebreerdeconcelebrerenconcentraatconcentratenconcentratie
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek