clerus

mannelijk (de)/'klerʏs/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

de leiders van een kerkgenootschap
De clerus had het recht te oordelen over leven en dood.

* Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘geestelijkheid’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1569

Engelsclergy

Fransclergé

DuitsKlerus

Spaansclero

Italiaansclero