bouwhistorie
vrouwelijk (de)/'bɔuhɪstori/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (bouwkunde) (geschiedenis) de discipline die zich bezighoudt met het materiële onderzoek van gebouwd erfgoed, waarom een gebouw staat waar het staat, waarom het eruitziet zoals het eruitziet en welke waarden dit belichaamt voor heden en toekomst
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek