blazen

/ˈblazə(n)/

Betekenis

werkwoord

inerg (inerg) een luchtstroom veroorzaken
Blaas even, dan koelt het wel af.
In het zakje blazen.
Het kind moet hard blazen om de kaarsjes uit te laten gaan.
ov (ov) met een luchtstroom iets vervaardigen
Dit glas wordt geblazen, niet gewalst.
Bellen blazen.
ov (ov) een blaasinstrument bespelen
Hij blies een vrolijk deuntje.
door een luchtstroom verplaatst worden
Negen kinderen in het West-Duitse Gondershausen zijn gewond geraakt toen zij vielen uit een springkasteel dat de lucht in werd geblazen. Vijf van hen zijn er ernstig aan toe, melden Duitse media.
dierkunde (dierkunde) (v.e. kat) een sissend geluid maken om angst of boosheid uit te drukken
De kat blies naar hem.

werkwoord

jongerentaal (jongerentaal) roken van een sigaret of joint
Hij wilde eerst blazen voor hij naar binnen ging

*[B]: terug ontleend van "blaze" "wiet roken"

Hoog van de toren blazen — Eisen stellen omdat je jezelf wel heel erg belangrijk vindt
Beter hard geblazen dan de mond gebrand. — Het is beter dat men zich inspant dan dat er door slordigheid of luiheid een ongeluk gebeurt/iets fout gaat
De aftocht blazen — Verliezen en weggaan
De kraaienmars blazen — Doodgaan
Flink in de bus blazen — Voor een bepaald doel veel geld uitgeven of beschikbaar stellen
Het is [xxx] geblazen — Dat ([xxx]) moet er nu gebeuren
Geen veer van de mond kunnen blazen — Heel zwak en/of heel arm zijn
Van toeten noch blazen weten — Ergens geen verstand van hebben

Engelsblow

Franssouffler

Duitsblasen, pusten

Spaanssoplar