blauw

onzijdig (het)/blɑu/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

kleur (kleur) primaire kleur die zich in het spectrum bevindt tussen cyaan en violet
Dat blauw ziet er best mooi uit.
Blauw is de kleur van de hemel en de Middellandse Zee.
Samen staan ze te wachten, hun blik gericht op de horizon, waarachter de stad en hun oude leven liggen, onder een hemel die gouden tinten en een nog dieper blauw verspreidt.

*(erfwoord) via Middelnederlands "blau" van Oudnederlands "blao", in de betekenis van ‘kleurnaam’ aangetroffen vanaf 1121

Iemand danig toetakelen (zodat die persoon veel blauwe plekken krijgt)
Dronken zijn
Nul op het rekest krijgen, m.n. bij een (huwelijks)aanzoek of amoureuze toenadering;
Een kogel;
blauwschimmelkaas
Zich sterk ergeren
Het erg koud hebben
Het erg koud hebben (zodat de huid een blauwe kleur heeft gekregen van de kou)

Engelsblue, blue

Fransbleu, bleu

DuitsBlau, blau

Spaansazul, celeste, azul

Italiaansblu, azzurro, blu

Portugeesazul, azul

Russischсиний, голубой, синий

Chinees蓝色, 蓝

Japans青, 青い

Koreaans파랑, 파란색, 푸르다

Arabischازرق

Turksmavi, mavi

Poolsbłękit, niebieski, błękitny

Zweedsblå, blå

Deensblå, blå