blamage

vrouwelijk (de)/bla'maʒə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een afgang veroorzaakt door eigen falen
De actie werd een complete blamage.

Etymologie

* van blameren

Vertalingen

Engelsdisgrace

Franshonte, déshonneur

DuitsBlamage

Spaansvergüenza, deshonra

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek