bingo

onzijdig (het)/ˈbɪŋɡo/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

spel (spel) kansspel, waarbij elke speler een eigen formulier met rijen nummers heeft en hierop die nummers aftekent die door een spelleider willekeurig worden getrokken en omgeroepen, totdat een speler een complete rij afgetekende nummers heeft en "Bingo!" roept
In het buurthuis wordt dit weekeind een bingo georganiseerd.

tussenwerpsel

een uitroep gebruikt door spelers van bingo om aanspraak te maken op een overwinning
een uitroep bij het vinden van iets waar naar men op zoek was
Jeroen zag als eerste waar ze zo koortsachtig naar zochten. Bingo,' zei hij koel. 'Helderrood polsbandje,' antwoordde Chantal.

* Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘tussenwerpsel: uitroep na een rake opmerking’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1985

Engelsbingo, bingo

Fransbingo, bingo

DuitsBingo

Spaansbingo