bewoning

vrouwelijk (de)/bəˈwonɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

de permanente aanwezigheid van een bepaalde plaats
Er is al bewoning vastgesteld in het 9e millennium v.Chr.

Etymologie

*Naamwoord van handeling van bewonen .

Vertalingen

Engelshabitation

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek