bevelhebber
mannelijk (de)/bə'vɛlhɛbər/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (militair) iemand die het commando heeft over een leger of vlootDe bevelhebber droeg de manschappen op zich terug te trekken.
Etymologie
*Samenstellende afleiding van bevel en de stam van hebben
Vertalingen
Spaanscomandante
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek