O-ring

mannelijk (de)/ˈorɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

werktuigbouwkunde (werktuigbouwkunde) ring van flexibel materiaal zoals rubber, die tussen twee delen in ligt die gasdicht of vloeistofdicht moeten worden samengevoegd
Tussen de moer M en het huis van de kraan zit nog een plastic lekring R1. Die heet ‘O-ring’ omdat hij ook rond is als je hem doorsnijdt. Twee keer rond dus.

Etymologie

*, omdat het materiaal van dit ringetje zelf ook weer een ronde doorsnee heeft, net als de letter O;

Vertalingen

Spaansjunta tórica, o-ring

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek